ჩიბის იაპონია, რეორგანიზაცია, სიახლეები!
გამარჯობა ერთგულო მკითხველო, რომ იცოდე რამდენი რამე მსურს ამ პოსტში დავწერო! პირველ რიგში – მომენატრეთ,  მომენატრა ბლოგინგი! ჩემს შესახებ სიახლეებს რაც შეეხება, იაპონიიდან უკვე 1 წელია რაც ჩამოვედი, ჩემი მიზნები განვახორციელე, რაც ძალიან მიხარია. იაპონური ენის განმსაზღვრელი ტესტი – JLPT N2-ი ჩავაბარე! პირველი ქართველი ვარ ვინც ეს ლეველი აიღო. ჩემს სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა როდესაც მივიღე სერთიფიკატი. იაპონიაში ჩასვლისას ჩემი მთავარი მიზეზი სწორედ ეს იყო. ტესტი საკმაოდ ძნელი იყო, გამოცდისთვის მოსამზადებლად 3 თვეზე მეტი ოთახიდან აღარ გავდიოდი, სამსახურსაც კი თავი დავანებე. მოკლედ,  თბილისში ჩამოსვლისას საკმაოდ სასაცილო აქცენტი მქონია, რაც მე ვერ შევამჩნიე, მაგრამ სულ ორ თვეში მწყობრში მოვიყვანე ქართული. ჩვეულებრივ დავუბრუნდი ჩემს უნივერსიტეტს, სადაც მესამე კურსი დავხურე, პარალელურად კი იაპონიის 1 წლიან გაცვლით პროგრამაზე შევიტანე საბუთები, ინტერვიუც გავიარე და რამოდენიმე თვეში დადებითი პასუხი მომივიდა იაპონური ინსტიტუტიდან! შედეგად კი სექტემბერს ვუბრუნდები იაპონიას/ბლოგინგს. ამჯერად ბლოგინგში ცვლილებები მინდა შევიტანო. პირველი და მთავარი ცვლილება არის ის, რომ ეს ბლოგი აღარ იქნება მხოლოდ იაპონიის შესახებ. ეს ბლოგი დაამეგობრებს იაპონიას და საქართველოს, ასევე საშუალებას მისცემს იაპონელებს და ქართველებს რომ ერთმანეთი გაიცნონ. ამაზე ძალიან ბევრს ვფიქრობდი და ვიცი, რომ ძალიან დიდი შრომის ჩადება მომიწევს, მაგრამ იმედია თქვენი მხარდაჭერით შევძლებ ამას! პირველ რიგში, ბლოგის სტილი შეიცვლება, იქნება უმეტესად ვიდეო ბლოგინგი!  აიტვირთება უამრავი ვიდეო სადაც იაპონიის შესახებ ქართულად ვისაუბრებ, ხოლო საქართველოს შესახებ იაპონურად. გაიხსნება ფორუმი, სადაც შეგეძლებათ დარეგისტრირება და ერთმანეთის გაცნობა. თავში იმდენი იდეა მიტრიალებს! რაც მთავარია ამ ყველაფერს ექნება გასართობი ხასიათი! საიტის დიზაინის რეორგანიზაციას მალე დავიწყებ ბედნიერ ზაფხულის გატარებას გისურვებთ, შევხვდებით სექტემბერში – ამჯერად ოსაკაში!   Related Photos ჩიბის იაპონია : ნაწილი 16 ( ტოშიკი ოსადა ) როდესაც საქართველოში მოვფრინავდით, სტამბულის აეროპორტში მე და თემუკამ იაპონელი დავლანდეთ. თავიდან გვეგონა რომ ჩინელი იყო, მაგრამ როდესაც იაპონური ნოველა ამოიღო ჩანთიდან, ეგრევე დავადასტურეთ, რომ ეს ბიჭი – იაპონელია! სხვა რა საქმე გვქონდა, დავიწყეთ თვალიერება და დავა – რატომ მოდის ეს იაპონელი საქართველოში? აშკარად ახალგაზრდაა, სკოლის მოსწავლეა – ხომ არ გამოიქცა ტოკიოდან?  ესეთი სასაცილო კითხვებიც დაგვებადა. […] ჩიბის იაპონია: ნაწილი 17 წინასწარ ბოდიშს გიხდით, რომ ცოტათი დამაგვიანდა ახალი სტატიის დაწერა. მინდა ამაყად ვთქვა, რომ 17 აპრილს დავბრუნდი იაპონიაში! მგზარობა ცოტათი განსხვავებული იყო წინა მოგზაურობისგან, რადგან ამჯერად თბილისი-სტამბული – ოსაკას აეროპორტის გავლით მომიწია წასვლა, რადგან ოსაკა კიოტოსთან უფრო ახლოს არის ვიდრე ტოკიო. სანამ გავფრინდებოდი მეგობრებს შევხვდი, sorry  თუ სხვებსაც გინდოდათ შეხვედრა, ეს შეხვედრაც მოულოდნელი იყო ჩემთვის: მაშო, […] ჩიბის იაპონია: ნაწილი 1 დიდი ხნის ფიქრის შემდეგ, გადავწყვიტე რომ გამეკეთებინა Japan.ge-სთვის ეს კუთხე, სადაც თქვენ წაიკითხავთ ჩემი თვალებით დანახულ იაპონიაზე მრავალ ინფორმაციას, იხილავთ ბევრ საინტერესო სურათებს და უბრალოდ გაერთობით ჩემთან ერთად ამჟამად ტოკიოში ვიმყოფები რამოდენიმე დღით, შემდეგ კი კიოტოში მივემგზავრები, რადგან წინ დიდი მიზანი მაქვს მისაღწევად  იაპონური ენის ტესტის JLPT 1 დონე უნდა ჩავაბარო და ავიღო დამადასტურებელი სერტიფიკატი. […] ჩიბის იაპონია: ნაწილი 10 კიოტოში დღევანდელი დღე არაჩვეულებრივი ამინდით დაიწყო! ძალიან თბილოდა, მზეც კარგად ანათებდა და რაც მთავარია არანაირი ქარი! სკოლის შემდეგ საკმაოდ ბევრი საქმე დამიგროვდა – უნდა წავსულიყავი საყიდლებზე, საიმიგრაციო ბიუროში – რათა ამეღო იაპონიაში დროებითი მცხოვრების ბარათი და ისე დავბრუნებულიყავი სახლში. სკოლაში ბუდოუგუმი ( მეორე კლასელებთან ) სასწავლო კვირა დავამთავრე, ძალიან სახალისო გამოცდილება იყო, ბავშვებსაც შევუყვარდი და […]  Read More →
მე გადავურჩი იაპონურ გასართობ შოუს! – პირველი სეზონი
I survived a Japanese game show – არის ძალიან მაგარი გასართობი ამერიკული რეალითი შოუ, სადაც 10 ადამიანი მიჰყავთ იაპონიაში. შემდეგ  კი მათ ანაწევრებენ ორ ჯგუფად და ერთმანეთს აჯიბრებენ სხვა და სხვა წარმოუდგენლად მარაზმულ თამაშებში. ერთ-ერთი მათგანი, ვინც ბოლომდე გაუძლებს გადაცემა “Maji deeeeeeeeeee”-ს დადგმულ თამაშებს, მოიგებს 250 000$-ს. ძალიან სასაცილო შოუა სულ 6 ეპიზოდიანია. Related Photos No related photos.  Read More →
Jidai Matsuri – ძველი პერიოდის ფესტივალი
იაპონელები ჯიდაი მატსურის ტრადიციულად 22 ოქტომბერს, კიოტოში აღნიშნავენ. ეს ფესტივალი კიოტოში ერთ-ერთ  ყველაზე გრანდიოზულად ითვლება. ძირითადად ამ დღეზე იმართება ტრადიციული პარადი, სადაც მონაწილეებს სხვადასხვა პერიოდის ტრადიციული ტანისამოსი აცვიათ. ამ კოსტიუმებით ისინი გამოხატავენ იაპონიის ფეოდალურ ისტორიას. ფესტივალის საწყისი 1868 წელს იწყება. ამ პერიოდში საიმპერატორო კარი და მათი წარმომადგენლობა უნდა გადასულიყო სხვა ქალაქში, რის გამოც დიდი შანსი იყო, რომ კიოტოს თავისი ხიბლი დაჰკარგვოდა და ხალხისთვის ეს ქალაქი უინტერესო გამხდარიყო. ამიტომაც კიოტოს ქალაქის მმართველობამ გადაწყვიტა, რომ აღენიშნათ ჰეიან-კიოტოს ( იგივე ძველი კიოტოს სახელობის ) 1100-ე იუბილე ჰეიან კიოტო ქალაქს იმპერატორმა კანმუმ 794 წელს უწოდა. ფესტივალს რომ უფრო დიდი მნიშვნელობა ჰქონოდა, მათ იმპერატორ კანმუს საპატიოდ ააშენეს 1895 წელს ჰეიან ჯინგუს ტაძარი. მოგვიანებით, 1940 წელს მთავრობამ გადაწყვიტა, რომ ეს ფესტივალი ყოფილიყო ასევე იმერატორ კოუმეის საპატივცემულო, რომელსაც დიდი წვლილი მიუძღოდა კიოტოს იაპონიის ცენტრალურ ქალაქად გადაქცევაში. ჯიდაის ფესტივალი დილით იწყება, სადაც მონაწილეებს გამოაქვთ მიკოში ( პატარა ტაძრები ) და იწყებენ 5 საათიან სახალხო სვლას. ფესტივალში საშუალოდ 2000-მდე კოსტიუმირებული ადამიანი მონაწილეობს. Related Photos No related photos.  Read More →
ინსტანტ-რამენის შექმნის ისტორია
დარწმუნებული ვარ ყველას გიყვართ გემრიელობები, ამ სტატიაში კი მინდა გაგაცნოთ იაპონიაში ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული პროდუქტი – ინსტანტ რამენი. მიუხედავად იმისა, რომ სწრაფად დასამდაბელი რამენის სუფი ( იგივე Instant Noodles ) არამარტო იაპონიაში, არამედ მთელს აზიაში საკმაოდ პოპულარულ საკვებად ითვლება, მისი შექმნის ისტორია საკმაოდ ჩახლართული და ბუნდოვანებით არის მოცული. ყველაფერი ჯერ კიდევ 1958 წლიდან იღებს სათავეს, როდესაც Nissin Foods-მა მომხმარებლებს პირველად შესთავაზა ქათმის რამენი. მაგრამ ამ მოვლენას სკანდალის გარეშე არ ჩაუვლია, ნიშიმარუ შინია, რომელიც თავი დროზე მუშაობდა კეთილდღეობის სამინისტროში ძლიერ შეეწინააღმდეგა Nissin Foods და განუცხადა, რომ პირველი “სწრაფი რამენი” სწორად მან შექმნა. ამ ყველაფერს მესამე თეორიაც ეწინააღმდეგება, სადაც პეკინგის უნივერსიტეტის ყოფილი პროფესორი ამტკიცებს, რომ პროდუქტი ჩინელმა ჯარისკაცებმა შექმნეს რათა თან ეტარებინათ კორეის ომის პერიოდში.  შეიძლება საკმაოდ სასაცილოდ მოგეჩვენოთ, მაგრამ დღესაც კი ეს პრობლემა დაუდგენელად ითვლება, ამიტომაც იაპონელები ამაყად ამბობენ, რომ მათ წარმატებულად შეძლეს ინსტანტ რამენის პოპულარიზება და რეკლამირება. 1953 წელს კორეის ნახევარკუნძულზე დასრულდა “სროლითი ომი”, მაგრამ ზუსტად მის დასრულებიდან მცირე ხანში მეორე ომი ახლოვდებოდა იაპონიისთვის, რამაც ავტომატურად გამოიწვია ქვეყნის ეკონომიკური შესუსტება. ასეთ კრიტიკულ დროს კომპანია Nissin-მა გამოუშვა თავისი ცნობილი ქათმის ინსტანტ რამენი, რამაც დიდი წარმატება ჰპოვა – გამოშვებიდან პირველ წელს ქვეყნის გარშემო 13 მილიონზე მეტი ქათმის რამენი გაიყიდა. 1969 წელს დაფიქსირებული მონაცემების მიხედვით კი 4.5 ბილიონზე მეტი რამენი იყო გაყიდული. ამგვარი საკვების პოპულარობა არ იყო გაჭირვების გამო გამოწვეული. წლებთა განმავლობაში იაპონიაში ეკონომიკური მდგომარეობა გამოსწორდა და ინსტანტ-რამენი დღესაც კი ერთ-ერთ ყველაზე პოპულარულ კერძად ითვლება. მიზეზი საკმაოდ მარტივია დარწმუნებული ვარ თქვენც მიირთმევთ ხოლმე ხშირად უკრაინულ ანაკომის სუფებს, რადგან 1 – გემრიელია, 2 – მომზადებას დიდი დრო არ მიაქვს, 3 – ხელმისაწვდომი ფასი. ამჟამად იაპონიაში უამრავი სახეობის ინსტანტ რამენი არსებობს, რის შედეგადაც ოსაკაში სპეციალურად გაიხსნა მისი მუზეუმი, სადაც შეგიძლიათ მიბრძანდეთ, დაათვალიეროთ და დააგემოვნოთ სასურველი გემოს წვნიანი. Related Photos სასაცილო შოუ: ისტორია ტამპონზე! ერთ-ერთი ყველაზე სასაცილო ისტორია ტამპონის და ორი ძმაკაცის შესახებ, რომლებმაც არ იცოდნენ თუ რისთვის გამოიყენებოდა ეს ნივთი. გირჩევთ რომ ბოლომდე უყუროთ! ასევე გთხოვთ , რომ დატოვოთ თქვენი კომენტარები!  Read More →
ხანმოკლე მოგზაურობა ოცნების ქვეყანაში – ჯირას იაპონია Part 1
დიდი ხანი მინდოდა დამეწერა ეს სტატია, დღეს საღამოს კი მოულოდნელად დავჯექი და მეთქი Yosh! დავწერ და თანაც გავერთობი მეთქი, ბოლოს და ბოლოს ხომ უნდა დამეწერა არა? რომ არა შეიძლება დამვიწყებოდა ყველა ის გრძნობა და შთაბეჭდილება მანამდე სანამ ფურცელზე გადმოვიტანდი. ჰოდა ესეც ესე, მუსიკა ჩართულია, განწყობა Level UP! … დავიწყეთ! იაპონია, ჩემთვის ისევე როგორც ჩიბისათვის ყოველთვის ოცნების ქვეყანა იყო და ამაში არასდროს არ შეგვპარვია ეჭვი, იქ ჩასვლა და მისი შეცნობა განსაკუთრებულ მიზნად გვქონდა დასახული. ყველაფერი ალბათ 1995-97 წლებში მეორე არხზე გასული რამდენიმე ანიმედან დაიწყო, ერთ-ერთი ვოლტრონი (Voltron) იყო თუ არ ვცდები, ტრანსფორმერები (Transformers), შემდეგ კი RenTV-ზე “Sailor Moon”-ის სერიების რამდენჯერმე დარევოჩება. Sailor Moon-ი ხო ყველას გახსოვთ? თუ არა და უყურეთ!! ძალიან მაგარი სერიალია: ყველაფერ ამას ანიმე.გე-ს გახსნა მოჰყვა და ბევრი სხვა რამ…  რასაც ალბათ ცალკე სტატიასაც დავუთმობ. ჩვენი პირველი დიზაინი Made in 2007 მთლიანად HandMade სულ ახლად ნასწავლი HTML/CSS-ით ეხლა საღამოს 5 საათია თბილისის აეროპორტი და ჩემი რეისს ველოდები. ვზივარ და ვფიქრობ ამ ყველაფერზე, ნუ აეროპორტის ჩოჩქოლი ხომ იცით არა რა არის? მაგრამ ამჯერად მგონი არც ერთი ფრენა არ იყო დანიშნული და მეორე სურთულის ფოიეში რაღაც უჩვეული სიმყუდროვე და სიწყნარე დგას, სულ რამდენიმე მგზავრი ვზივართ ჩვენთვის და ხან ერთი-მეორის ხან კი გარეთ მოძრავი თვითმფრინავების თვალიერებით ვირთობთ თავს. მობილურით უკვე მერამდენეჯერ გამოვემშვიდობე ყველას და  ხელში ტრიალით ლამის უკვე გაცვეთილი ვიზა დაკვირვებით შევამოწმე კიდევ ერთხელ. რაღაც მომენტში მაინც არ მჯეროდა, რომ იაპონიაში მივდიოდი. როდესაც ბავშვობის ოცნებები გისრულდება რაღაც განსაკუთრებული გრძნობა გეუფლება, თითქოს რეალობაშიც აღარ ხარ, თავს სულ ერთ კითხვას უსვავ – ნუთუ ეს მართლა ხდება? ამ გრძნობას ვერაფრით ვერ ვიშორებდი… ამავე სურათზე თქვენ შეგიძლიათ იხილოთ ჩემი ლამაზი თითი ^^ იაპონიაში სულ 12 დღე მაქვს, რადგან ბილეთები რაღაც წარმოუდგენელი ფასდაკლებით შევიძინე, მაგრამ ფასდაკლება მარტო ამ დღეებში მოქმედებდა, ანუ კონკრეტულ თარიღზე უნდა გავფრენილიყავი და ჩამოვსულიყავი უკან. ისე კი შეიძლება იფიქრო რომ 12 დღე ბევრი არ არის, მაგრამ წასვლის წინ ჩიბიმ (ჩემმა დამ) ყოველი დღის გეგმა დეტალურად დაწერა, საბოლოოდ სრულიად ჩამოყალიბებული 18 გვერდიანი გეგმა გამოვიდა, რომლის მიხედვითაც ამ თორმეტ დღეში 4 ქალაქს და ყველა ძირითად ღირსშესანიშნაობას ვნახავდით… ხო ვიცი, მსოფლიოში ყველაზე მაგარი დაიკო მყავს <3<3<3 მისი და მისი მეგობრის დამსახურებაა რომ იაპონიის ვიზა ავიღე. იაპონიის ვიზა ძალიან განსაკუთრებული რამეა, არ ვიცი ალბათ ხელში უნდა დაიჭირო რომ შეიგრძნო, მის აღებაზე ისე ვნერვიულობდი რომ არ ვიცი… ბოლომდე არ ვიცოდი მომცემდნენ თუ არა, იაპონიის საელჩო ვიზებს ადვილად არ გასცემს, ადვილად გასცემს კი არა პარიზ ჰილტონი გამოაბრძანეს უკან აეროპორტიდან…  მაგრამ ამჯერად ყველფერმა კარგად ჩაიარა. იაპონიის საელჩოს მისამართი თბილისში სულ რამდენიმე წუთიც და ალბათ ბოარდინგიც და ჩემი მოგზაურობაც დაიწყება, ვრთავ ჩემს walkman-ს და 2ne1-ის საყვარელ კომპოზიციას, ის კი ვამბობ იაპონიის დიდი მოყვარული ვარ თქო, მაგრამ მუსიკის მხრივ კორეული პოპიც ძალიან მომწონს. წინ კი ორი კორეელი მიზის, რა იციან რო ეხლა ჩვენთან მათ მუსიკასაც უსმენენ და პოპულარიზებას უწევენ კიდეც. პირველი გაჩერება თურქეთში, შემდეგი კი კანსაის საერთაშორისო აეროპორტში! ესეც ესე, boarding-ზე გვეძახიან, წინ 3 საათი სტამბულის ათათურქის აეროპორტამდე თურქეთში, შემდეგ 4-5 საათი ბოდიალი Duty Free მაღაზიებში და შემდეგ 11 საათიანი ფრენა Kansai International Airport (KIX) -ამდე, რომელიც არა Kyoto-ში არამედ Osaka-ში მდებარეობს. ისე წესით აქ უკვე საუბარი კიოტოს საერთაშორისო აეროპორტიდან უნდა გამეგრძელებინა, მაგრამ ჩემთვის იაპონია რატომღაც თურქეთის აეროპორტიდან დაიწყო. ვინც ყოფილხართ ალბათ იცით რამხელაა, იმდენად დიდი რომ აეროპორტის ერთი ბოლოდან მეორეში გასასვლელად 45წთ-ზე მეტი გჭირდება (თუ საკუთარ წონასთან ერთად 30+ კგ ტვირთის გადატანის სურვილიც გაქვს)  და ეს მაშინ როდესაც სწრაფად გადაადგილებისათვის ექსკავატორები არის დამონტაჟებული! თუმცა მე რა… მე არ მეჩქარება წინ 4-5 საათი მაქვს და მაქსიმალურად ვცდილობ თავი გავირთო. ამ ფიქრებში გართული უცბათ ვიხედები გვერდზე და ვხედავ რომ იაპონელების მთელ ზღვაში მივაბიჯებ. ისე უცბათ კი გამიელვა აზრმა უკვე Osaka-ში ხომ არ ვარ თქო, მაგრამ ჯერ ალბათ მთლადაც არ გამიფრენია! აშკარად ათათურქის აეროპორტში ვარ. (მოგვიანებით საინფორმაციო დაფიდან გავარკვიე ჩემ რეისთან ერთად კიდევ 4 ჩამოფრინდა აზიიდან) უცბათ შევცბი და ალბათ მარტო ეხლა გავაცნობიერე პირველად კარგად თუ სად მივდიოდი, რა მიზნით და რომ ეს მართლა ხდებოდა! ყველა ჩემი ოცნება რაც აქამდე მქონდა, უკვე რამდენი წელია სადღაც გონებაში მიტრიალებდა ეხლა, სულ რამდენიმე საათში ასრულდებოდა! პირველ რიგში ვნახავ ჩემს დას რომელიც ამდენი ხანი არ მყავდა ნანახი და კარგად ჩავბორჯღნიდი – არ ვიცი ეს ქართულია თუ არა და მეორეც… ღმერთო ჩემო – იაპონია! ტოკიო, კიოტო, ოსაკა, კობე… უსაყვალესი კავაი გოგოები, 22 საუკუნის ტექნიკა, განდამები, ანიმე მაღაზიები, აკიჰაბარა, ჰარაჯუკუ და კიდევ რამდენიმე რამ… და ამ ყველაფერს ერთბაშად ვნახავდი. ყველა ჩემი ოცნება ერთი მეორის მიყოლებით ასრულდებოდა და უკვე გარდაუვალი ფაქტი იყო! ჩემი აზრების სნეპშოტი მაღლა ^ ვხედავ ჩემს გვერდზე სამი უსაყვარლესი გოგო მიაბიჯებს და რაღაცაზე იცინიან, მათთან ერთად მეც ვიღიმები… :))) საქმე იმაშია, რომ ისინი ხომ ზუსტად ისე გამოიყურებიან როგორც ეს მე სურათებში მინახავს, ზუსტად ისე იცინიან და იქცევიან როგორც ეს Danny choo-ს საიტზე მაქვს ნანახი… მოკლედ ჩემს გარშემო უკვე იაპონიაა და… მე ხომ ჯერ კიდევ არც ჩავსულვარ იაპონიაში! არ ჩავსულვარ კი არა რამდენიმე ათასი კილომეტრი მაშორებს. აქ ზღვის პირველმა ტალღამ უკვე გადაიარა, მაგრამ უკან უარესი მოდის… ხელმარცხივ კი პირველი Kawaiii გოგონები (´∀`)♡ ამასობაში ჩემი გონებაც ჩაირთო და დავიწყე დაკვირვება ხალხზე და პირველი რასავ ვაკვირდები ის არის რომ ყველა ძალიან მოწესრიგებულია, როგორც მერე გამოჩნდა იაპონიაში ყველა ყოველთვის მოწესრიგებულია, ნებისმიერ წამს და ადგილას (მშვენიერია, არა?), ნუ ეს სამუშაო საათების განმავლობაში დასვენების საათებში კი ეს არავის არავის აინტერესებს – ამაზე ცოტა მერე. უკვე რამდენიმე წამით დაკვირვების შემდეგ გასაგებია რომ ყველა რაღაც თავის სტილი მიხედვით იცმევს და ამ სტილს მისდევს, არა მარტო ჩაცმულობით, არამედ ქცევით მზერით ლაპარაკის მანერით გამოვარჩიე სალარიმენები (იგივე კორპორატიული მუშაკები) რომლებსაც მკაცრი კუსტუმები ჰქონდათ, ბევრი სათვალეებს ატარებდნენ და ძერსკი გამოხედვებით უყურებდნენ ყველას, როკერი სასტავი რომელსაც სათანადოდ ეცვათ და იქცეოდნენ, არა… ცუდი არაფერი უბრალოდ ხმამაღლა ცდილობდნენ ლაპარაკს, გოგოები რომლებსაც ბევრს სამედიცინო აირწინაღები ეკეთათ, სკოლის “მაგარი” ბიჭები, რომლებიც ისე ლაპარაკობენ როგორც ეს Great Teacher Onizuka-ში მაქვს ნანახი და ა.შ. მაგალითისთვის, ტიპიური იაპონელი სკოლის მოსწავლე: სიმაღლე 160სმ, ასაკი – 17 წელი, ხასიათი ცვალებადი… <3<3<3 ნელ ნელა ჩემს გზას გავუყევი, ნუ საით წავიდოდი… რა თქმა უნდა Burger King-ში! ჯერ ერთი იმიტომ რომ Whopper-ი მომენატრა, მეორეც ის რომ ვისაც კარგად აქვს დამუღამებული სტამბულის აეროპორტი – ვისაც არა ეხლა გაიგებთ!  (^▽^)/ ბურგერ კინგის მაღაზიასთან ზუსტად კიბის გვერდზე თუ დაჯდებით გექნებათ უფასო ინტერნეტი! ერთადერთი ადგილია სადაც იჭერს! ზოგჯერ პატარა რიგიც არის მაგ ადგილას… ეჭვი მაქვს ადგილების სკამების დასაკავებლად, ამჯერად კი არც რიგი დამხვდა და გასაგებია… არც ინტერნეტი – არ მუშაობსო   (´°̥̥̥̥̥̥̥̥ω°̥̥̥̥̥̥̥̥`) და თუ გინდათ ფასიანიაო… რატომღაც არ მომინდა 1-2 საათის ინტერნეტისათვის შეუსაბამო თანხის გადახდა და მთელი ყურადღება კვლავ whopper-ს დავუთმე ისე ადამიანს რომ ეტყვი დიდი სპრაიტი მინდა, ეს არ ნიშნავს რომ მაინცდამაინც ცისტერნის ჩასხმა გინდა, არა? ქვემით ჩემი არც თუ ისე მინიატურული ხელი და ასევე არც თუ ისე მინიატურული სპრაიტის ჭიქა. ნუ რა მექნა… დავჯექი სპრაიტმისჯილი და დავიწყე ნელ-ნელა სმა, გამართლება ხელში მაქვს – ვერ გამიგეს რა მინდოდა! მეგონა 11 საათიანი ფრენა ძალიან დიდი ხნის ამბავი იქნებოდა, დავიღლებოდი და დავიწყებდი ჯიჯღინს, მაგრამ 3 ფილმი, 2 სადილი, პატარა ძილი და თვითმფრინავი უკვე დაფრენისათვის ემზადება… ისე ცოტა კი ვნერვიულობ, იმიტომ რომ აშკარად შუა ზღვაში ვეშვებით და კუნძულიც წინ აშკარად შორსაა და რაღაც არაკომფორტული სიჩუმე და დაძაბულობაა ჩამოვარდნილი. ამასობაში გვერდზე მჯდომმა იაპონელმა გოგონამ ხელი ჩამკიდა და თვალებში შემომხედა “გიორგი ხომ ყველაფერი კარგად იქნებაო?!” ჰოდა მეც ჩავხედე ლამაზ შეცბუნებულ თვალებში და ნამდვილი (დაყენებული) კაცური ხმით ვუთხარი “არ ინერვიულო შენთან ვართ თქო…” Spoiler SelectShow ისე რამდენ ქალს უნდა ვეგონო ქალბატონი ტელეფონში… ╥﹏╥ - უკაცრავათ ქალბატონო ბარათზე თქვენი სახელი მიკარნახეთ თუ შეიძლება? - გიორგი, გიორგი ჭანტურია… - უკაცრავად…?! მაპატიეთ… დიდი ბოდიში.. - არაფერია უკვე მივეჩვიე, შეგიძლიათ ნათელა დამიძახოთ…. ヽ(´ー`)┌ თვითმფრინავი საბოლოოდ ჩემს და ჩემი Imaginary Friend-ების სასიხარულოდ, Kyoto-ს საერთაშორისო აეროპორტში დაეშვა, გზაში სასაზღვრო ინსპექციის ბარათები შეგვავსებინეს, რა თქმა უნდა ყველაფერი სრულად დავწერე რაც მიმქონდა, აქ რაღაცეების არ თქმის არც დრო იყო და რა თქმა უნდა არც ადგილი. საპასპორტო მომსახურების ჯიხურთან ვხედავ დიდი ასოებით აწერია, “ტერორიზმის მომატებული საფრთხის გამო ტარდება დეტალური შემოწმება.” ქართულ ტრადიციულ ჩხრეკას შემსწრე და ჩემი თინეიჯერობის დროს – მონაწილეც… რა თქმა უნდა არა მჩხრეკავის როლში, ასევე ზოგიერთი ქვეყნის აეროპორტში (read Turkey) სრულიად უდონო მოპყობას მიჩვეული გავიფიქრე – აი გიო მოვიდა შენი აღსასრული… სრული Cavity Search (სხეულის სრული ჩხრეკა-დათვალიერება, ხო …იქაც!) ნაგდად არ აგცდება-თქო. ხოდა ამ აზრებში გართული ველოდები 2 მეტრიან ბიძონს რომ გამიჩხრიკოს ყველა ჩანთა მაგრამ ამ წარმოსახვითი 2 მეტრიანი ბიძონის მაგივრად, სულ პატარა…. ერთი ციცქნა უსაყვალესი საბაჟოს ოფიცერი გოგონა მოდის და თავდახრით, უსაყვალესი ღიმილით და რამდენიმეჯერ ბოდიში მოხდით მთხოვს ჩანთა გავაღო, რადგან საბაჟო ჩამონათვალში შეზღუდული ნივთი მივუთითე. კონტრასტი მოლოდინთან ისეთი იყო, რომ კინაღამ აქეთ დავიწყე ჩემი თავის გაჩხრეკვა გოგონამ გადახედა ყველაფერს, კიდევ ერთხელ ბოდიში მომიხადა შეწუხებისათვის და ასევე ნაზი ღიმილით გამისტუმრა კარისკენ.საბაჟო ოფიცერი გოგონა აშკარად შეწუხებული იყო რომ ჩანთის დათვალიერება მთხოვა, აქეთ ვცდილობდი ღიმილით მენიშნებინა რომ სულაც არ ვიყავი ამის გამო ნაწყენი  (“⌒∇⌒”) ისე ცხოვრებაში ჩხრეკისგან ესეთი ღიმილით არ გამოვსულვარ (სულ ორჯერ ვარ გაჩხრეკილი, 90-იანებში ბოროტებასთან მებრძოლი ოპერების მიერ მაგრამ მაინც)… ეხლა კი ეს ყველაფერი ნამდვილად სიმართლეში ხდებოდა – მე იაპონიაში ვიყავი და სულ 1-2 საათში ჩემს დაიკოს ვნახავდი! წინასწარ დაჯავშნულ სამარშრუტო ტაქსის ლოდინისას ერთი ჭიქა სტარბაქსიც ავიღე და ცოტა ხნით დავჯექი, 22 საათზე მეტი ხნის მგზავრობის შედეგად ცოტა დაღლილიც ვიყავი, მაგრამ აშკარად ამის შეჩნევის უფლებას თავს ნამდვილად არ მივცემდი! სად? იაპონიაში?! არანაირად! პირველად ჩამოვედი და რა დროს დაღლაა! 31 დეკემბერია! ახალი წელი! რამდენიმე ჭიქა ყავა და უკვე გარეთაც გამოვედი. გასასვლელი კარი იაპონიის განსაკუთრებულ სამყაროში როდესაც ამ აეროპორტიდან სამარშრუტო ტაქსით უზარმაზარი ხიდით გადავდიოდი mainland-ზე  გარედან შევხედე მაშინ მივხვდი თუ რეალურად რა დიდი იყო ეს აეროპორტი და მთლიანად ეს ხელოვნური კუნძული! კანსაის აეროპორტი ოსაკასთან ესტაკადით არის დაკავშირებული თვითონ აეროპორტი კი თურქეთის გიგანტურ ათათურქის სახელობის აეროპორტზე დიდია, სხვადასხვა ტერმინალებში გადასვლა მონორელსზე მოძრავი ლიფტების საშუალებით ხდება ვცდილობ არაფერი არ გამოვტოვო და ყველაფერს ერთად დავაკვირდე და შევისწავლო – ეს ხომ, უდიდესი თანამედროვე და ანტიკური კულტურის მქონე აბსოლიტურად უნიკალური ქვეყანაა, სრულიად განსხვავებული ხალხით, ურთიერთობების სტილით თუ ქცევით. ნამდვილად ესეა! დარწმუნებით შემიძლია ვთქვა რომ სრულიად უნიკალური ქვეყანაა ყველა სხვა ქვეყნისგან. შეიძლება ითქვას რომ სხვა სამყაროა. ისე ზოგადად, მთელი აზია სხვა სამყაროა და საკმარისია ჩახვიდე ხვდები, რომ თითქოს მთელი ქვეყანა გამოგიცვალეს ფეხ ქვეშ და სხვა პლანეტაზე ხარ. პირველ რიგში ვამჩნევ სონის აბრას, პანასონიკის, შარფს… უცბათ ვაცნობიერებ რომ ეს უბრალოდ აბრა კი არ არის ან რამე რეკლამა, ნამდვილ სონის ქარხანას ვუყურებ, ინდუსტრულ ზონას გავდივართ და მივექანებით საბოლოო დანიშნულების წერტილისკენ – ჩემი დაიკოს შესახვედრად!. ისე იაპონელები ხომ მართლა ყველაფერში იაპონელები არიან, ზოგიერთი ქარხანა ისეთი გაპრიალებული და დაბრდღვიალებულია ახალი წლის ნაძვის ხე გეგონება, ეგ კი არა მგონი ნაძვის ხეები არ ანათებენ ესეთი ინტენსიური შუქით. სულ რამდენიმე წამში ჩემს წინ ორი უზარმაზარი ცათამბჯენი გაჩნდა, რაც იმას მანიშნებდა რომ ქალაქს ვუახლოვდებოდი. კუთხეებზე სინათლეებს დავაკვირდი და მამორუ ოშის Ghost In the Shell-ი გამახსენდა და ერთ-ერთ კიდეზე წარმოვიდინე ჩამომჯდარი ჩაფიქრებული მაიორი კუსანაგი წარმოვიდგინე, რომელიც სადაცაა ქვედა სართულზე მყოფებს ჩამოუხტება: ამასობაში ჩემი დის ნათქვამი გამახსენდა დააკვირდი რომ ჩაჯდები მძღოლთან რამდენი ფოთოლი აქვსო, ისე თავიდან კი გამიკვირდა რა ფოთლები თქო მაგრამ თურმე იაპონიაში გადაზიდვით დასაქმებულ მძღოლებს დროთა განმავლობაში რამდენიმე ფოთლებით აფასებენ სამი ფოთოლი გამოცდილი მძღოლის ავტომობილი მთავარი გარეგნული ნიშანია ერთ ფოთლიანი დამწყები დონეა, ხოლო თავის გამოჩენის შემთხვევაში რამდენიმე თვის ან უფრო წლის შემდეგ მძღოლი მეორე ფოთოლს იღებს, ხოლო თუ ძალიან გამოცდილია და უშეცდომოთ ატარა ავტომანქანა რამდენიმე წლის განმავლობაში მაშინ მესამე ფოთოლიც ენიჭება. ოთხფოთლიანს მანქანა უკვე აღარც სჭირდება. ნუ ალბათ სჭირდება, მაგრამ ეგ ხალხი მგონი არავის არ უნახავს და მათი კვალი Edo-ს პერიოდის არქივებში იკარგება… ჩვენს მძღოლს კი 3 ფოთოლი ჰქონდა და სრულიად აუღელვებლად, თეთრ ხელთათმანებში გამოწყობილი მიაქანებდა მანქანას. გზაში ორი წუთით შეისვენა, გვითრა 2 წუთიო და მგონი ამაზე უფრო სწრაფად დაბრუნდა მანქანაში მას შემდეგ რაც სამარშრუტო ტაქსი გარედან დაათვალიერა. ამასობაში უკვე იაპონიის უძველეს დედაქალაქში შემოვაბიჯეთ. პირველი რაც შევამჩნიე ეს იყო თუ როგორი პატარა იყო ყველაფერი კიოტოში – სახლები, ქუჩები, ფეხით მოსიარულეთა გზები ყველაფერი იყო მინიატურული და ნამდვილი იაპონური ესთეტიკით გაფორმებული და დალაგებული. რა თქმა უნდა შევამჩნიე დენის გარე გაყვანილობა, მე მგონი ამას ასევე არც ერთი ქვეყანა არ აკეთებს ესე პრინციპში ლოგიკურია, ყოველ ახალი კაბელის გაყვანაზე აღარ არის საჭირო ასფალტის ხელახლა აღება და დაგება! ეს ნამდვილად იაპონური ქალაქების სავიზიტო ბარათია. ალბათ იმიტომ რომ იაპონიაში არ იცის ქარი, უფრო სწორად ძალიან იშვითად. ყოველ შემთხვევაში არც კიოტოში და არ ტოკიოში უსიამოვნო ქარი ნამდვილად არ მიგვრძნია, არადა გარეთ ზამთარია! სამარშუტო ტაქსიც გაჩერდა და მძღოლმა მანიშნა, თქვენი გაჩერებააო. ღამეა და ცივა. 31 დეკემბერია და სულ მალე ახალი წელი იქნება! მძღოლი ბარგის ჩამოტანაში დამეხმარა, მადლობა მომიხადა და მანქანისკენ გაეშურა. ბარგის დაწყობით გართული ვერც შევამჩნიე თუ როგორ მომეპარა ჩემი და, შემოვტრიალდი და მთელი ძალით ჩავეხუტე ჩემს დაიკოს, არაა…! არანაირად!! ცრემლები არ წამომსვლია…  o(╥﹏╥)o ამ სიხარულში ადგილზე ხტომა დავიწყეთ და დებილი ღიმილებით მთელი ხმაზე დავიწყეთ ძახილი: არის! …..wohoooo!.. ძლივს!!  ერთად ვართ და იაპონიაში ვართ! ამდენი შრომის შემდეგ… ყველაფერი გამოგვივიდააა!!! ეს ალბათ ერთ-ერთი ყველაზე დამამახსოვრებელი მომენტი იყო ჩემს ცხოვრებაში, ისეთი რომელიც იცი რომ არასდროს დაგავიწყდება და მუდმივად გაგითბობს გულს… To be Continued… Related Photos ჩიბის იაპონია: ნაწილი 24 ძალიან გადატვირთული კვირეული მქონდა, სამ სამუშაოზე ვმუშაობ + უნივერსიტეტშიც დავდივარ და აისეკელებთან ერთად პრეზენტაციებსაც ვასწრებ, ერთ დღეს ალბათ გადავიწვები =)) აისეკელებთან ერთად ტაბილოგის პრეზენტაცია გვქონდა, სადაც ახალ იაპონელ აისეკელებს ვუხსნიდით თუ როგორი გამოცდილება მივიღეთ უცხო ქვეყანაში ჩასვლით. პრეზენტაცია კიოტოში მდებარე ყველაზე საუკეთესო სტუდენტთა კომპლექსში გაიმართა, რომელსაც “Utano  Youth Hostel” ჰქვია. დაფაზე ნახატები ძალით დამახატინეს მაგრამ […]  Read More →